Ik had een gesprek met een oude en dierbare vriend de andere dag. Zijn hart was ontroerd door de wereld die hij om zich heen zag. Zijn geloof gaf hem een ​​soort van kracht, maar ook beroofd hem van hoop. Hij had verkocht "Heaven in the sky" en was ervan overtuigd dat alles over deze wereld was slecht en corrupt.

Mijn hart deed pijn voor hem toen ik besefte hoe weinig hij wist van de grootmoeder de Aarde en haar wonderen.

Een familie man, eerlijk en zorgzaam over anderen, werd hij achtervolgd door de verschrikkelijke visioenen die zijn ogen en zijn tv-toestel ... De wrede daden van zijn medemens ... De harde realiteit van het onevenwichtige een wereld gevuld. Als zijn woorden ontvouwde zag ik plooien van de pijn die waren in zijn hart gegrift door negatieve ervaringen.

Ik deelde zijn zorgen, maar niet zijn angst en depressie, want in mijn ogen, dit is dan ook een plaats van overgang en verandering ... Een kans om te groeien als spirituele wezens! Het is alleen door middel van warmte dat staal kan worden gehard en sterk. Deze wereld is een spirituele proeftuin gevuld met de zaden van zowel de Hel en Hemel. Het is voor ieder van ons om te beslissen welke zal bloeien en groeien in ons eigen hart.

Ik probeerde met mijn vriend de wonderlijke visioenen Grootmoeder Aarde schenkt aan degenen die gewoon kijken ... De verzorging van de lente baby's, gevleugelde, behaarde, geschaald, en naakt ... Het verzamelen van de regenboog te brengen over het land als kale takken barstte in feest ... De ontzagwekkende schouwspel van Sunrise, en dus ook een andere dag vol mogelijkheden nog onontdekte ... Maar zijn geest was gesloten voor deze wonderen en zij brachten hem weinig vreugde. Als een man rijdt achteruit op een paard, zag hij alleen de hobbelige, crapped-op pad achter hem.

Hij klampte zich vast aan zijn heilige boek als een schild tegen alle pijn. Maar in het proces dat hij ook geblokkeerd uit Schepper genezing Licht!

Ik liet mijn vriendin weet dat ik niet had hem bereikt. Zijn flauwe glimlach afscheid vertelde me dat hij dacht dat me wat opto-mystieke gek met mijn hoofd in de wolken. Zoals ik al overwogen alles wat we hadden gedeeld met elkaar, een gebed voor ons beiden weerklonk door mijn geest ...

"Schepper, open ons hart dat we kunnen voelen ... De mogelijkheden in elk moment ... Het wonderbaarlijke in het alledaagse. Schepper, open onze ogen dat we mogen zien ... Naast onze pijn ... Naast ons perspectief ... Voorbij de horizon. En laten we altijd openstaan ​​voor de zegeningen die u schenk ons ​​elke stap van de weg! "

AHO!

Als Dawn begroet ons met zonneschijn en giften ons met nieuwe kansen, vinden velen hun hart verduisterd met gedachten van de dreigende regen. Dit is een tijd van grote veranderingen, wereldwijd. Samenlevingen zijn in de pijnlijke overgang en, zoals muizen scharrelen rond de voeten van de zwervende buffels, moeten we van plan onze eigen stappen zeer zorgvuldig. Voor sommige, zo niet de meeste, zal dit seizoen van het offer en verandering op een manier die buiten ons huidige verbeelding.

Voor mij vandaag begon als een introspectief dag. Dawn vond mij biddend zoeken naar de horizon, kijken en luisteren voor tekenen. De natuur heeft altijd een les als we alleen opletten! De lucht was bewolkt, dus zoeken naar een bericht in de zon was tevergeefs ... De insecten klonk gedempt en afstandelijk. Zelfs het gras leek te timide om dauw te hebben.

Zowat dan, een teken kwam bij mij in de vorm van een kleine mug ... Ik keek naar haar terwijl ze zweefde boven mijn knoflook geurende huid voor bijna een minuut, weifelend en aarzelend, daarna ging zitten en begon resoluut te drinken met een huivering, alsof te zeggen: "Ongeacht hoe het smaakt, ik moet doen wat ik moet doen."

Ik ga akkoord. Wij allen moeten doen wat we moeten doen. Dat is waarom ik dat mug, die met eer stierf als een strijder gedood.

Van kleine dingen komen soms grote berichten.

Schepper, onze ogen openen opdat wij het zien

AHO!

Omdat

Alleen maar omdat mijn begrip kan verschillen
van de uwe, niet van uit ik heb geen begrip.

We komen uit verschillende ervaringen.

Alleen maar omdat mijn visie is anders dan de jouwe,
niet neem aan dat ik blind ben.

We hebben net anders zien.

Alleen maar omdat je het niet eens met mijn woorden,
ga er niet vanuit je bent de enige "goed mens"
in het gesprek.

Dat heet vooroordelen. De moeder van de haat.

- Voge 2002

Ik kon de verleiding niet weerstaan ​​het delen van dit prachtige verhaal.

Ik hoop dat je ook geniet ervan!

... Voge

Leven onder het water in een lelie vijver was een kolonie van water bugs. Ze waren goede vrienden en alle leefden gelukkig samen, maar om zo vaak, een van hen zou zich hechten aan een lelie en maakt zijn weg omhoog in het zonlicht, om nooit meer te zien.

Een water bug in gesprek met de andere zei dat hij had dit opgemerkt en had me vaak afgevraagd waarom dit is gebeurd en wat er aan de andere kant van het water en nog belangrijker, waarom geen van de anderen was teruggekeerd uit te leggen. Alle bugs maakte een belofte dat als ze zouden gaan van een steeltje ze terug zouden komen en vertellen wat ze hadden gezien.

Nou ja, een dag, de zeer bug, die had de suggestie bevond zich vast op een steeltje. Hij maakte zijn weg omhoog en door het water naar de oppervlakte, het doorbreken van dat hij zich bevond op een grote lelieblad. Dingen waren dramatisch veranderd - hij was nu ademlucht en hij had gekregen vleugels! Plotseling trok hij in een flits, stijgende door de lucht. Het was heerlijk!

Net op dat moment dat hij zijn belofte herinnerde: "Ik moet terug gaan en de anderen vertellen" dacht hij. Dus met dat in gedachten vloog hij naar het wateroppervlak, maar tot zijn verbazing kon hij niet door aan zijn vrienden hieronder.

Na een aantal pogingen besloot hij dat idee in de hoop dat al zijn vrienden zou weten dat hij probeerde zijn belofte te houden verlaten. Hij vloog weg in de zon wetende dat ze allemaal weer te ontmoeten, op een dag, toen ze werden libellen ook.

Voge en Carla Thomas op het Overton Park Shell

Sommige dingen kun je niet negeren

Ik wil niet reageren gewoonlijk op de hatelijke woorden, maar ik vond een bekrompen rant in mijn e-mail, dat was zo bot en venijnig dat ik besloot om het bericht te ontleden om te zien wat maakte de schrijver teek.

Ik vond geen verrassingen. Het geraaskal van de auteur (in rood gedrukt, hieronder) vormen typische voorbeelden van hetzelfde soort vooroordeel dat ik ben opgegroeid met in het zuiden. Op dat moment heb ik besloten om hun boodschap punt reageren door punt, al was het maar om de zwakke spookachtige echo's uit te rusten van een zuidelijke verleden te verbergen weg in mijn eigen onderbewustzijn.

Ik verontschuldig mij bij voorbaat als ik te lang adem in mijn antwoorden, maar de waarheid heeft een sterke basis als het is om een ​​blijvende impact. Dat gezegd hebbende, laten we beginnen.

De rant begint met de stelling:
> IK BEN WIT!

Nou, ik ben niet, en het meest waarschijnlijk, noch de auteur. Als de Amerikanen, de meeste "blanken" zijn een mengeling van rassen die zijn gaan met elkaar naar bed voor meer dan 500 jaar, en dat is niet het tellen van alle Europese hokus-pokus dat op ging daarvoor.

> Ik heb afgevraagd waarom blanken zijn racisten,
> En geen andere race is.

Dat is niet een echte verklaring. Raciale intolerantie ligt aan de wortel van veel van de grootste problemen in de wereld en haar vaandeldragers komen uit vele culturen en rassen. Het belangrijkste is dat ze allemaal geleerd om te haten door hun ouders. Culturen, zoals kinderen, leren door voorbeeld.

> Er zijn Afro-Amerikanen, Mexicaanse Amerikanen, Aziatische
> Amerikanen, de Arabische Amerikanen, enz. En dan zijn er nog
> Gewoon Ameri-blikjes.

Eigenlijk, je ouders en / of grootouders waarschijnlijk sterk verbonden met hun land van herkomst, zelfs als u dat niet doen. Zij het meest waarschijnlijk woonden in een deel van de stad, waar ook anderen van hun cultuur verbleven, vooral als ze waren immigranten.

Het feit dat je zonder wortels bent en een generatie verwijderd van enige kennis van uw eigen tradities niet je in een superieure positie. Het maakt je gewoon onwetend.

Lees de rest van dit entry »