Είχα μια συζήτηση με ένα παλιό και αγαπητό φίλο η άλλη ημέρα. Η καρδιά του ήταν προβληματισμένος από τον κόσμο που είδε γύρω του. Πίστη του του έδωσε ένα είδος δύναμη, αλλά τον λήστεψαν και της ελπίδας. Είχε πωληθεί "Heaven στον ουρανό» και ήταν πεπεισμένος ότι τα πάντα για αυτόν τον κόσμο ήταν το κακό και διεφθαρμένο.

Η καρδιά μου πόνεσε για λογαριασμό του ως συνειδητοποίησα πόσο λίγο ήξερε της Γης Γιαγιά και θαύματα Της.

Ένας άνδρας της οικογένειας, ειλικρινής και τη φροντίδα για τους άλλους, ήταν στοιχειωμένο από το τρομερό οράματα που γεμίζουν τα μάτια του και της τηλεόρασης του ... Η σκληρή πράξεις των συνανθρώπων του ... Η σκληρή πραγματικότητα της μη ισορροπημένη έναν κόσμο. Δεδομένου ότι τα λόγια του ξεδιπλώνεται είδα πτυχές του πόνου που είχε χαραγμένη στην καρδιά του από αρνητικές εμπειρίες.

Μοιράστηκα τις ανησυχίες του, αλλά όχι άγχος και την κατάθλιψή του, για την κατά την άποψή μου, αυτό υποτίθεται ότι είναι ένα μέρος της μετάβασης και της αλλαγής ... Μια ευκαιρία να αναπτυχθούν ως πνευματικά όντα! Είναι μόνο μέσω της θερμότητας που χάλυβα μπορεί να γίνει μετριάζεται και ισχυρή. Αυτός ο κόσμος είναι ένα πνευματικό έδαφος αποδεικνύει γεμίζουν με τους σπόρους των δύο Κόλαση και Παράδεισος. Είναι για τον καθένα μας να αποφασίσει που θα αναπτυχθούν και να ευημερήσουν μέσα στην καρδιά μας.

Προσπάθησα να μεταφέρω στον φίλο μου τον θαυμαστό Γη γιαγιά οράματα προσδίδει σε αυτούς που απλά θα δούμε ... Η ανατροφή των μωρών άνοιξη, φτερωτός, τριχωτά, με κλίμακα, και γυμνός ... Η συγκέντρωση του ουράνιου τόξου σε όλη τη γη, όπως γυμνά κλαδιά ξέσπασε σε γιορτή ... Το φοβερό θέαμα του Sunrise, φέρνοντας μαζί του μια άλλη ημέρα γεμάτη δυνατότητες ακόμα ανεξερεύνητο ... Όμως, το μυαλό του ήταν κλειστό για αυτά τα θαύματα και τον έφερε λίγη χαρά. Όπως ένας άνθρωπος ιππασίας προς τα πίσω πάνω σε άλογο, είδε μόνο το rutted, crapped-στο δρόμο πίσω του.

Αυτός επέμενε να ιερό βιβλίο του σαν ασπίδα ενάντια σε όλες τις πόνο. Όμως, στη διαδικασία που επίσης μπλοκαριστεί από το θεραπευτικό φως Δημιουργού!

Άφησα τον φίλο μου γνωρίζοντας ότι δεν τον είχε φτάσει. Εξασθενημένο χαμόγελο χωρίστρα του μου είπε σκέφτηκε μου κάποια οπτικο-μυστικιστής ανόητος με το κεφάλι μου στα σύννεφα. Όπως προβλέπεται όλα τα είχαμε από κοινού με το άλλο, μια προσευχή για μας τόσο αντανακλάται μέσα από το πνεύμα μου ...

«Δημιουργός, ανοίξτε τις καρδιές μας ότι μπορούμε να αισθανθούμε ... Οι δυνατότητες σε κάθε στιγμή ... Η θαυματουργή στο κοινό. Δημιουργός, ανοίξτε τα μάτια μας να δούμε ... Πέρα από τον πόνο μας ... Πέρα από την προοπτική μας ... Πέρα από τον ορίζοντα. Και ας είναι πάντα ανοιχτή για να τις ευλογίες σας παραχωρήσει επάνω μας κάθε βήμα της διαδρομής! "

AHO!

Ετικέτες: Πνευματικότητα , Διδασκαλίες